ദീപാവലി ദീപങ്ങളുടെ ആഘോഷമെന്നത് മാറി പടക്കങ്ങളുടെ ആഘോഷമായി മാറിയ സ്ഥിതിക്ക്, ഞാന് ഈ ഉത്സവത്തിന്റെ പേര് പടക്കാവലിയെന്ന് മാറ്റിയതായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ദീപാവലി കാര്യമായി ആഘോഷിക്കാത്ത ഏക സംസ്ഥാനം കേരളമായിരുന്നു. ഇപ്പഴത്തെ കാര്യം അറിയില്ല. സ്വര്ണ്ണം, തുണി, മറ്റ് ഉപഭോഗവസ്തുക്കള് നിര്മ്മിക്കുന്ന കമ്പനികളുടെ മാര്ക്കറ്റിങ്ങ് തന്ത്രം മൂലം കേരളം പുതിയ ആഘോഷങ്ങള് സ്വന്തമാക്കുകയാണല്ലോ – അക്ഷയതൃതീയ പോലെ.
എന്തായാലും മുംബൈയിലെ ബഹളമയവും പുകമയവുമായ ദീപാവലി ആഘോഷങ്ങളില് നിന്ന് എല്ലാ വര്ഷവും ഞാനും ഉണ്ണിയും രക്ഷപെടാറുണ്ട്. സിറ്റിയില് നിന്ന് മാറിയാല്ത്തന്നെ ആശ്വാസമാവും. ഇവിടെ ദിവസവും ജീവിക്കാന് വേണ്ടി നെട്ടോട്ടമായതുകൊണ്ടാവും ഉത്സവങ്ങള് വരുമ്പോള് എല്ലാരും തിമിര്ത്താഘോഷിക്കുന്നത്. ഓരോ വര്ഷം കഴിയുന്തോറും എല്ലാ ആഘോഷങ്ങളും കൂടുതല് ശല്യമായി വരുന്നതായാണ് എനിക്ക് തോന്നുന്നത്. എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഇന്നലെ പറഞ്ഞു, ദൈവവിശ്വാസം കൂടി ഇല്ലാണ്ടായെന്ന്. അത്ര മടുത്ത് പോയി അവള്ക്കീ ആഘോഷബഹളങ്ങള്. അവളുടെ ഒരു വയസ്സുള്ള മോനെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന് പെടുന്ന പാട്. വലിയവര്ക്കേ സഹിക്കാന് വയ്യ. കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കാര്യം പറയണോ.
ഇപ്രാവശ്യം ഞാന് ഈ കുരുന്നുകളുടെ കൂടെ ദീപാവലി നേരത്തെ ആഘോഷിച്ചു. ദീപങ്ങളും പടക്കങ്ങളുമില്ലാതെ, പകരം ദീപങ്ങളേക്കാള് തെളിച്ചമുള്ള ചിരിയും പടക്കങ്ങളേക്കാള് കേള്ക്കാന് സുഖമുള്ള ആര്പ്പുവിളികളും ... 
പടക്കാവലി തുടങ്ങുന്നതിന് മുന്പ് പോവാണ് സിറ്റിയില് നിന്ന്. എല്ലാര്ക്കും എന്റെ ദീപാവലി ആശംസകള്.
അപ്പൂന്റെയും കൃഷിന്റെയും പൂച്ചച്ചിത്രങ്ങള് കണ്ടപ്പോള് എനിക്കും തോന്നി കുറെ പൂച്ചപ്പടങ്ങള് എടുത്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യണമെന്ന്. മോഡലുകളെ കിട്ടാന് വൈകി. :-)
പിന്നാമ്പുറം: ദാണ്ടേക്കറും കൊതാല്ക്കറും നല്ല സുഹൃത്തുക്കളാണ്. എന്നാല് ഇന്നലെ അവര് തമ്മില് ഉഗ്രന് വഴക്കുണ്ടായി. ദാണ്ടേക്കര് രാത്രി കഴിക്കാനായി കുറച്ച് മീന്തല സംഘടിപ്പിച്ച് വച്ചിരുന്നത് കൊതാല്ക്കര് അടിച്ചുമാറ്റി തിന്നു. കൊതാല്ക്കര്ക്കല്ലെങ്കിലും കൊതിയിച്ചിരി കൂടുതലാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ദാണ്ടേക്കര് കുറെ ചീത്ത പറഞ്ഞു. മീനിനൊക്കെ എന്താ വില, ഞാന് നിനക്കുംകൂടി തരാന് വച്ചിരുന്നതാ – അങ്ങനെ ഒന്നും രണ്ടും പറഞ്ഞ് അടി, അല്ല കടിയായി. ആരൊക്കെയോ വന്ന് പിടിച്ചുമാറ്റി. പിന്നെ തമ്മില് മിണ്ടീട്ടില്ല. ഇങ്ങനെ പിണങ്ങിയിരിക്കുന്നതില് കൊതാല്ക്കര്ക്ക് നല്ല വിഷമമുണ്ട്. “വിശന്നിട്ടല്ലേ മീന്തലയെടുത്തത്, അതൊന്ന് ക്ഷമിച്ചൂടെ? ഇത്ര വല്യ ഇഷ്യൂ ആക്കണോ?,“ അവന് വിചാരിച്ചു. എന്തായാലും പോയി സോറി പറഞ്ഞേക്കാം എന്ന് കരുതി അവന് അവരുടെ സ്ഥിരം ‘ഹാങ്ങ് ഔട്ട്’‘ സ്ഥലത്തേയ്ക്ക് വെച്ചു പിടിച്ചു.
പണിമുടങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഈ കെട്ടിടം വെയില് കായാന് പറ്റിയ ഇടമാണ്. ദാണ്ടേക്കര് ഇവിടെയെവിടെയെങ്കിലും കാണും
എന്നാലും എനിക്കങ്ങോട്ട് സഹിക്കാന് പറ്റുന്നില്ല. എന്റെ മീന്തല! ആ കൊതാല്ക്കറുമായുള്ള എല്ലാ കൂട്ടും മതിയാക്കി. അവനിങ്ങോട്ടൊന്നും വരാതിരുന്നാല് മതിയായിരുന്നു
ഈ തണലത്ത് കിടക്കാം
ആരാ അവിടെ?
നാശം. അവന് തന്നെ
ഭാവം കണ്ടിട്ട് ഇനീം വഴക്കിനാണെന്ന് തോന്നുന്നു
എടാ ഇന്നലെ ഞാന് വിട്ടുതന്നെന്ന് കരുതി ഇന്നും വഴക്കിന് വരുവാണോ. മോനേ കൊതാല്ക്കറേ നീ മേടിക്കും എന്റെ കയ്യീന്ന്
ദാണ്ടേഭായ്, ഞാന് സോറി പറയാന് വന്നതാ
സോറി പറയാന് രോമമൊക്കെ വിടര്ത്തിയാണോടാ വരുന്നത്?
അത് പിന്നെ ഞാന് ഒരു തമാശയ്ക്ക്, നിന്നെ പറ്റിക്കാന് ...
അവന്റെ ഒരു തമാശ. എന്റെ വായീന്ന് നല്ല കടി കിട്ടുന്നതിനുമുന്പ് പൊയ്ക്കോ
ഇതെന്താ രോമം വിടര്ത്തിയതാണോ ഇപ്പം കുറ്റം? അതിനും ഒരു സോറി
ദാണ്ടൂ, നോക്ക് രോമമൊക്കെ ഒതുക്കി. പിണക്കം മാറിയോ?
എടാ നോക്ക്, ആ വീട്ടീന്ന് ഒരു ബ്ലോഗര് നമ്മുടെ ഫോട്ടോയെടുക്കുന്നു. നമുക്കൊന്ന് പോസ് ചെയ്താലോ? നമ്മുടെ പടം ഇന്റര്നെറ്റില് വരും.
നീ പോടാ, ഞാനെങ്ങുമില്ല. നിന്റെ കൂടെ ഒരു പരിപാടിക്കുമില്ല
പ്ലീസ് ഡാ, പിണക്കം മതിയാക്കന്നേ
എടാ കൊതിയന് കൊതാല്ക്കറേ, ഇനീം എന്റെ മീനും മറ്റും കട്ടുതിന്നാനല്ലേ കൂട്ടുകൂടാന് വന്നത്?
നീ എത്ര സോറി പറഞ്ഞാലും, ഞാന് നിന്നോട് കൂട്ടുകൂടില്ല
വെറുതെ കിടന്ന് ഉരുണ്ട് മറിയാതെ പോയ് വേറെ വല്ല പണിയും നോക്ക്. എനിക്കൊന്ന് കിടക്കണം
എന്റെ പൊന്ന് ദാണ്ട്സല്ലേ, പ്ലീസ്
ഒന്നെങ്കിലും എനിക്ക് വയ്ക്കാന് തോന്നിയില്ലല്ലോ നിനക്ക്. എല്ലാം തന്നെ വെട്ടിവിഴുങ്ങീട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു സോറി പറയാന്
നീ ചൊറിഞ്ഞോ. നിനക്കറിയോ, മീന്റെ വില ഇങ്ങനെ മേലോട്ട് പോവുന്നത് കാരണം വെജിറ്റേറിയനായാലോന്ന് കൂടി ആലോചിക്കുവാ ഞാന്. അല്ല, ഇതൊക്കെ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടെന്താ കാര്യം? നിനക്ക് കട്ടുതിന്നാന് നല്ല മിടുക്കല്ലേ
ദാണ്ടൂ, നീ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് എനിക്ക് ചൊറിച്ചില് കൂടി വരുന്നു
കൊതാല്ക്കറേ, ഇവിടെ കിടന്നുറങ്ങാന് നോക്കിയാല് നീ വന്ന ഷേപ്പില് തിരിച്ചുപോവില്ല. ദാണ്ടേക്കറാ പറയുന്നത്
ഹൊ, ഞാന് പോയേക്കാം
നീ ഒന്നുറങ്ങിയെണീക്കുമ്പഴേയ്ക്കും ദേഷ്യം തീര്ക്കണം കേട്ടോ
ഒന്ന് പോണുണ്ടോ വേഗം
ആവൂ, അവന് പോയിക്കിട്ടി. ഇനീം നിന്നിരുന്നെങ്കില് ഞാന് എപ്പഴത്തെയുംപോലെ കൂട്ടായിപോയേനെ
ഇനി ഞാനുറങ്ങട്ടെ …
ഇനിയും …
അവര് കണ്ടു, മിണ്ടി, ചായ കുടിച്ചു. ആലോചിക്കാന് ഒരാഴ്ചത്തെ സമയം കൊടുത്തു. പക്ഷെ ഫോണ്വിളികളും മെയിലുകളും അനസ്യൂതം നടന്നു. ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് പിന്നേം കണ്ടു, മിണ്ടി, ചായയും മൈസൂര് ബോണ്ടയും കഴിച്ചു. വെയിറ്റര് ബില്ല് കൊണ്ടു വച്ചപ്പോള് അതിലൊരു ചുവന്ന റോസാപ്പൂവ്, ഒരു പ്രതീകം പോലെ! രണ്ടുപേരും തീരുമാനിച്ചു, ഇനിയുള്ള ജീവിതം ഒന്നിച്ചെന്ന് ... പിന്നെ എല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. ഇരുപത്തഞ്ചോളം പേര് പങ്കെടുത്ത ലളിതമായ വിവാഹം. പക്ഷേ, നാട്ടില് 5 മിനിട്ട് കൊണ്ട് കഴിയുന്ന ചടങ്ങ്, ചെന്നൈയില് ആര്യസമാജത്തില് വച്ചായതിനാല് 1 മണിക്കുര് നീണ്ടുപോയി. അവിടുത്തെ ആചാരം പ്രകാരം, ചില്ലിപ്പൈസയല്ല, അച്ഛന് ഒരു രൂപ സ്ത്രീധനം കൊടുക്കേണ്ടിയും വന്നു. പിന്നെ അവര് എക്കാലവും സുഖമായി ജീവിച്ചു.
© Blogger template 'External' by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
